حال خوش سیری چند؟

این روزها بسیار تلخم خیلی تلخ  … تمرکزم به سختی ایجاد میشود هدف ها فراموش می شوند و به راحتی شور و انرژی را از دست می دهم  گاهی ابهام را در روزگار خود می بینم و تناقض . تناقضی که نمی بایست دلیل چندان خوبی داشته باشد تناقض از آنچه هستم و آنچه که می پندارم . حال خوشی نیست به هیچ وجه به خصوص زمانی که با چاشنی شک آمیخته شود آنوقت دیگر غیر قابل تحمل می شود .  شک را ترس از حسرت که ناشی از اشتباهات بزرگ است تشدید می کند آنهم به قدری که عملا عاجز می شوم از پی گیری اینکه چه بر من گذشته  که حالم اینچنین دهشتناک عوض شده و این یعنی نابودی سرنخ  و بی نتیجه ماندن به کار بردن هر منطقی برای اصلاح وضع موجود . 

واقعا که آدمی موجود عجیبی هست و واقعا که بی عیب بودن ولو در زمینه های محدود بسیار نفس گیر میشه حتی درست فکر  کردن به راحتی ممکنه از بین بره وای خدای من عجب موجودی آفریدی تا این حد آسیب پذیر و تا این حد قوی و بی مانند ….

به آموختنی و دانستنی هام که نگاه میکنم مرهم را میبابم اینکه بزرگترین رمز این جهان سادگیست و اینکه این دنیا چیزهای محدودی را به ما تحمیل میکنه و بیش از همه خودمونیم که مسیولیم بر آنچه برامون پیش میاد در هر موقعیتی که باشیم فرقی نیست. اینه که آدم رو بی خیال نمیکنه و اونو به تکاپو میندازه  که بره جلو زخمی شه خوب شه قوی تر شه بلند شه و ادامه بده تا برسه به اون هدفی که داره به اون چیزی که  اهمیت جان دادن رو توش می بینه 

بشر خیلی عجیب است خیلی